Cusco w porze suchej — foto-dziennik w słowach
Wróciłem do Cusco w czerwcu specjalnie po to, by je fotografować, bo raz odwiedziłem je w rozmokłym sezonie przejściowym i połowę czasu spędziłem, wycierając deszcz z obiektywu. Pora sucha dostarczyła dokładnie tego światła, na które liczyłem, i kilku problemów, których się nie spodziewałem. To dziennik tygodnia w pogoni za zdjęciami, z praktycznymi uwagami, które chciałbym mieć wcześniej.
Dlaczego czerwiec
Pora sucha w Cusco trwa mniej więcej od maja do września, a czerwiec siedzi w punkcie idealnym: niezawodnie czyste niebo, otaczające góry wciąż zielone od deszczów, które skończyły się tygodnie wcześniej, i wielki festiwal Inti Raymi pod koniec miesiąca. Kompromis polega na tym, że wszyscy o tym wiedzą, więc to szczyt sezonu — więcej odwiedzających, wyższe ceny, pełniejsze miejsca. Zestawienie najlepszego czasu na wizytę w Cusco uczciwie przedstawia kalendarz, a przewodnik po porze suchej wchodzi głębiej w to, czego się spodziewać miesiąc po miesiącu. Konkretnie dla fotografii czerwiec mnie przekonał.
Światło, rano i wieczorem
Najlepszą rzeczą w Cusco pory suchej dla aparatu jest stałość. Każdego ranka tamtego tygodnia niebo było twardym, bezchmurnym błękitem już o 7 rano. Fotografowałem Plaza de Armas we wczesnym świetle, z katedrą łapiącą pierwsze słońce i niemal pustym placem — do 9 rano wypełnia się grupami wycieczkowymi, więc jedynym sposobem na czyste kadry jest wyjście o świcie.
Terakotowe dachy starego miasta jarzą się w niskim wieczornym świetle, a najlepszy punkt widokowy, jaki znalazłem, był ze schodów nad San Blas, z widokiem w dół na miasto i góry. Wchodziłem tam trzy wieczory z rzędu. Złota godzina jest tu naprawdę złota — rzadkie, wysokogórskie powietrze zdaje się sprawiać, że kolory są bardziej nasycone, niż mają do tego prawo.
Ostrzeżenie, którego zdjęcia nie pokazują: słońce
Oto haczyk, o którym nikt nie wspomina przy porze suchej. Na 3400 metrach bez chmur południowe słońce jest bezlitosne. Między mniej więcej 11 a 15 światło robi się płaskie i ostre — złe do zdjęć — a promieniowanie UV jest na tyle intensywne, że pierwszego dnia spaliłem sobie kark, mimo że było na tyle chłodno, żeby nosić kurtkę. Wahania temperatury są ekstremalne: o świcie byłem w rękawiczkach, w południe w t-shircie, a po zachodzie znów w dwóch warstwach, gdy spadło niemal do zera.
Do fotografowania oznaczało to rytm: wyjście wcześnie, powrót na odpoczynek i obróbkę w ostrym południu, znów wyjście na późne popołudnie i złotą godzinę. Próba fotografowania w środku dnia była marnowaniem karty. Zimne, jasne noce są przy okazji świetne do fotografii gwiazd, jeśli uda ci się oddalić od świateł miasta — niebo Świętej Doliny było zdumiewające.
Miejsca, które fotografowały się najlepiej
Sacsayhuamán rankiem. Wielkie zygzakowate mury Sacsayhuamán łapią ukośne boczne światło około 8 rano, które rzuca cień na połączenia między kamieniami i pokazuje, jak absurdalnie ciasne jest to kamieniarstwo. Lamy pasące się wśród ruin to, owszem, banał, ale w tym świetle nieodparty.
Zakrzywiony mur Qorikancha. Gładki inkaski łuk Qorikancha pod kolonialnym kościołem to studium kontrastu, a późnopopołudniowe światło padające na ogrody poniżej jest cudowne.
Tarasy Świętej Doliny. Wziąłem dzień na Świętą Dolinę, a rolnicze tarasy Moray i panwie solne Maras były najlepszymi kadrami całej podróży — zwłaszcza panwie solne, tysiące basenów o białych obwódkach kaskadujących w dół zbocza, oślepiających w czystym słońcu pory suchej. Idź po południu, gdy kąt rozświetla geometrię.
Inti Raymi i wyznanie
Zaplanowałem podróż częściowo na Inti Raymi, Święto Słońca 24 czerwca, gdy Cusco urządza wielką inscenizację inkaskiej ceremonii przesilenia zimowego na Sacsayhuamán. Dziesiątki tysięcy ludzi wypełniają to miejsce. Stroje i kolor są niezwykłe do fotografii, ale oto moje szczere wyznanie: kompletnie nie doceniłem tłumów. Bez płatnego miejsca na trybunie (które wyprzedają się miesiące wcześniej i nie są tanie) utknąłem na odległym zboczu z teleobiektywem i tysiącem innych fotografów. Atmosfera w mieście wcześniej — parady, procesje ulicami — okazała się lepsza i bardziej dostępna niż samo główne wydarzenie. Jeśli przyjeżdżasz na Inti Raymi, zarezerwuj trybunę z dużym wyprzedzeniem albo skieruj obiektyw na uliczne obchody.
Praktyczne uwagi do pory suchej
Kilka rzeczy, których nauczyłem się boleśnie tamtego tygodnia:
Krem z filtrem i kapelusz to obowiązek. Chłodne powietrze kłamie ci o promieniowaniu UV. Po oparzeniu z pierwszego dnia nakładałem ponownie krem co obiad.
Warstwy, zawsze. Piętnastostopniowa różnica między świtem a południem oznacza, że ciągle dokładasz i zdejmujesz ubrania. Wszędzie nosiłem składalną kurtkę puchową i używałem jej rano i wieczorem.
Rezerwuj z wyprzedzeniem. Czerwiec to szczyt sezonu. Hostele i lepsze restauracje w centrum Cusco zapełniają się, a ceny są wyższe niż w zielonych miesiącach. Za to samo łóżko w dormitorium zapłaciłem zauważalnie więcej niż podczas wcześniejszej podróży w sezonie przejściowym.
Kurz. To pora sucha, więc jest kurz, zwłaszcza na drogach gruntowych do ruin i w Świętej Dolinie. Trzymałem ściereczkę do obiektywu w każdej kieszeni.
Czy fotografowałbym Cusco w czerwcu ponownie?
Bez wahania. Czyste błękitne poranki i nasycone złote wieczory to dokładnie to, co sobie wyobrażasz, gdy myślisz o Cusco, a pora sucha to jedyny czas, gdy można na nie liczyć. Tylko zaplanuj wokół brutalnego południowego światła, chroń skórę i jedź ze świadomością, że nie będziesz sam — te same warunki, które czynią czerwiec idealnym do fotografii, czynią go najbardziej zatłoczonym miesiącem w roku. Fotografuj na krańcach dnia, odpoczywaj w ostrym środku, a wrócisz do domu ze zdjęciami, po które przyjechałeś.
