Laguna 69 — porady na trekking jednodniowy: tempo, ekwipunek, timing

Porady od ludzi, którzy widzieli, jak szlak łamie nieprzygotowanych

Kompletny przewodnik po Lagunie 69 obejmuje co i dlaczego tego trekkingu: gdzie leży, koszty, problem wysokości. Ta strona jest węższa i bardziej praktyczna. To zebrane, okupione doświadczeniem rady o tym, jak naprawdę mieć dobry dzień na szlaku, a nie ćwiczenie z przetrwania. Większość sprowadza się do tempa, ekwipunku i timingu — trzech rzeczy całkowicie pod twoją kontrolą, a rutynowo robionych źle.

Szlak do Laguny 69 nie jest technicznie trudny. To oznakowana ścieżka bez wspinania, bez ekspozycji i bez szukania drogi, gdy już na niej jesteś. To, co pokonuje ludzi, to połączenie wysokości, zwodniczego profilu i bardzo ludzkiej skłonności do zbyt szybkiego marszu na starcie. Zrób te trzy rzeczy dobrze, a dobrze zaaklimatyzowany, rozsądnie sprawny dorosły stanie nad jeziorem zmęczony, ale w porządku. Zrób je źle, a ta sama osoba zawróci na bagnistym płaskowyżu, przekonana, że trekking był ponad jej siły. Zwykle nie był.

Tempo: porada ważniejsza niż jakikolwiek sprzęt

Jeśli weźmiesz z tej strony jedno, weź to: idź wolno od pierwszego kroku, zwłaszcza na płaskim. Szlak z Cebollapampy otwiera się niemal płaskim kilometrem czy dwoma przez dno doliny, obok pasących się krów i strumienia. Wydaje się łatwy, bo w tym momencie jest. Błąd, który robi niemal każdy, to maszerowanie przez ten odcinek normalnym tempem, spalając energię i tlen, których rozpaczliwie zapragniesz godzinę później. Zanim zaczną się pierwsze strome serpentyny, szybcy startowcy już się mozolą.

Obowiązuje zasada alpinisty: idź w tempie, które utrzymałbyś, prowadząc rozmowę. Jeśli jesteś zbyt zadyszany, by mówić krótkimi zdaniami, idziesz za szybko. Na stromych odcinkach „krok odpoczynkowy” — stawianie stopy i krótkie usztywnienie tylnej nogi, by zdjąć ciężar z mięśni — pozwala iść dalej bez zatrzymywania się co dwadzieścia metrów. Wolno i nieprzerwanie bije szybko i z sapaniem za każdym razem. Ludzie, którzy docierają do jeziora komfortowo, niemal nigdy nie są najsprawniejsi w grupie; to ci, którzy dawkowali tempo.

Planowanie dnia, by wyprzedzić tłumy i złapać światło

Standardowy rytm wycieczki jest narzucony przez fizykę i ruch drogowy: busy wyjeżdżają z Huaraz między 5 a 6 rano, jadą trzy do trzech i pół godziny i stawiają cię na szlaku około 9 do 9:30. Nie zmienisz łatwo startu, ale możesz zdecydować, jak go wykorzystać. Pierwsi wędrowcy schodzący z busów dostają spokojniejsze podejście i docierają do jeziora przed południowym zbiegowiskiem, gdy dziesiątki grup przybywają naraz, a mały brzeg robi się naprawdę zatłoczony.

Więc gdy już idziesz, bądź bliżej czoła niż tyłu. Światło, dogodnie, współpracuje: turkus jeziora jest najbardziej wyrazisty od późnego ranka do wczesnego popołudnia, gdy słońce wznosi się dość wysoko, by sięgnąć w głąb cyrku. Jeśli przyspieszysz, by dotrzeć około 11:30 do południa, dostaniesz dobry kolor i przewagę na zejściu przed najgorszym tłumem. Wadą weekendu w lipcu czy sierpniu jest to, że „czoło” wciąż oznacza dzielenie szlaku z setkami ludzi. Dzień powszedni w maju, czerwcu czy wrześniu jest wyraźnie spokojniejszy przy tym samym wysiłku. Po szersze planowanie sezonowe zobacz przewodnik najlepsza pora na wizytę w Peru.

Lista pakowania, która naprawdę się przydaje

Zapomnij o maksymalistycznych listach sprzętu. Oto, co zasługuje na miejsce w plecaku na jeden dzień.

Warstwy, a przede wszystkim wiatroszczelna kurtka. Temperatura skacze dziko: w dolinie może być wystarczająco ciepło na t-shirt, a nad jeziorem niemal mróz z wiatrem w ciągu tej samej godziny. Lekka warstwa ocieplająca plus wiatroszczelna, najlepiej wodoodporna, kurtka pokrywa niemal każdy scenariusz. Dodaj ciepłą czapkę i cienkie rękawiczki, bo samo jezioro jest odsłonięte i zimne.

Ochrona przeciwsłoneczna, traktowana poważnie. Promieniowanie UV na 4600 m jest brutalne, nawet gdy powietrze wydaje się chłodne, a niebo zamglone. Krem z wysokim filtrem, okulary przeciwsłoneczne i kapelusz z rondem albo czapka nie są opcjonalne. Oparzenie słoneczne na tej wysokości zdarza się szybko i psuje resztę twojej podróży po Huaraz.

Co najmniej dwa litry wody plus przekąski. Na szlaku nie ma pewnego źródła wody, więc noś całość. Spakuj wysokoenergetyczne przekąski, które naprawdę zjesz na wysokości, gdzie apetyt spada: orzechy, suszone owoce, czekolada i kanapka z przystanku w Yungay.

Solidne buty z przyczepnością. Zejście jest zakurzone i luźne, a zużyte podeszwy ślizgają się. Porządne buty trekkingowe lub trapery czynią schodzenie dużo wygodniejszym i bezpieczniejszym.

Kijki trekkingowe i gotówka. Kijki oszczędzają kolana po drodze w dół i stabilizują na luźnym podłożu. Noś gotówkę na opłatę S/30 za Park Narodowy Huascarán na wypadek, gdyby operator jej nie pokrywał, oraz trochę więcej na przekąski na początku szlaku.

Jeśli nie masz kijków lub porządnej kurtki, wypożycz je w Huaraz w okolicach Jirón Luzuriaga przed wyjazdem, ale dokładnie sprawdź wypożyczony sprzęt. Po pełną logikę ekwipunku i koszty kompletny przewodnik po Lagunie 69 rozkłada to obok cen wycieczek.

Wybór wycieczki, która cię nie pogania

Większość ludzi dociera na początek szlaku busem grupowym, a nie wszystkie busy są równe. Najtańsze wycieczki czasem upychają zbyt wielu ludzi i prowadzą napięty harmonogram, który zostawia wolniejszych wędrowców z tyłu, bo kierowca chce mieć wszystkich z powrotem na jazdę powrotną. Przed rezerwacją zadaj dwa pytania: jak duża jest grupa i ile mamy czasu na górze? Operator, który daje ci pięć do sześciu godzin na szlaku i utrzymuje rozsądne grupy, jest wart kilku soli więcej niż najtańsza opcja.

Jeśli chcesz po prostu zobaczyć jezioro bez pełnego trekkingu albo brakuje ci aklimatyzacji, niektórzy operatorzy organizują krótszą opcję trekkingu. Widoki są mniejsze, ale to uczciwy wybór dla podróżnych, którzy wiedzą, że nie są gotowi na pełne podejście na 4600 m.

Czytanie szlaku: odprawa odcinek po odcinku

Wiedza o tym, co nadchodzi, usuwa zaskakująco dużo psychologicznej trudności szlaku, więc oto uczciwy rozkład tego, co naprawdę przejdziesz. Z Cebollapampy ścieżka zaczyna się przez płaskie dno doliny, łatwa rozgrzewka na kilometr czy dwa przez łąkę z krowami i strumieniem. Oprzyj się pokusie forsowania tempa tutaj; to miejsce, gdzie odkładasz energię, a nie ją wydajesz.

Szlak zaczyna potem wspinać się na ścianę doliny w pierwszym ciągłym podejściu, zestawie serpentyn, które większości ludzi zajmuje około 45 minut do godziny. To pierwszy prawdziwy test twojej dyscypliny tempa. Na górze wyłaniasz się na płaską, bagnistą półkę, często grząską pod stopami, z małym turkusowym stawem. To wielki fałszywy szczyt Laguny 69: co sezon zmęczeni wędrowcy docierają do tego stawu, mylą go z celem, fotografują i zawracają, całkowicie omijając prawdziwe jezioro. Nie bądź jednym z nich. Staw jest ładny, ale prawdziwa Laguna 69 jest o jedno podejście wyżej.

To ostatnie podejście jest najtrudniejszą częścią, bardziej stromą harówką pod ostatnią ścianą, gdzie wysokość gryzie najmocniej, a twoje tempo zwalnia do powłóczenia nogami. Potem, niemal nagle, wieńczysz wzniesienie i jezioro się pojawia, pełny turkusowy łuk pod lodowcami Chacraraju. Całe podejście trwa mniej więcej trzy do trzech i pół godziny dla dobrze zaaklimatyzowanego, równego wędrowca; szybciej, jeśli jesteś sprawny i zaadaptowany, znacznie wolniej, jeśli zmagasz się z wysokością. Zejście prowadzi tą samą trasą i zajmuje dwie do dwóch i pół godziny, łatwiejsze dla płuc, ale trudniejsze dla kolan na luźnym, zakurzonym podłożu.

Fotografia i jak najlepiej wykorzystać czas nad jeziorem

Większość wycieczek daje tylko 30 do 45 minut nad jeziorem, zanim przewodnik zacznie poganiać wszystkich z powrotem w dół, by zdążyć na harmonogram powrotu busa. To niedużo, więc miej plan. Klasyczne ujęcie jest z odpływu jeziora, patrząc przez wodę na lodowiec i wiszący lód na Chacraraju za nim; kolor jest najbardziej nasycony, gdy słońce wznosi się dość wysoko, by oświetlić wodę bezpośrednio, mniej więcej od późnego ranka do wczesnego popołudnia. Filtr polaryzacyjny lub odpowiednie ustawienie w telefonie obcina odblask z powierzchni i zauważalnie pogłębia turkus.

Poza zdjęciem najmądrzejszym wykorzystaniem ograniczonego czasu jest po prostu usiąść, zjeść, napić się i pozwolić tętnu opaść przed zejściem; brzeg jest odsłonięty i zimny, więc załóż ciepłą warstwę w chwili, gdy się zatrzymasz, albo szybko zmarzniesz. Oprzyj się chęci skakania po brzegu w poszukiwaniu lepszego kąta, zarówno dlatego, że kruchy skraj nosi ślady ruchu pieszego, jak i dlatego, że zegar gra przeciwko tobie. Jeśli samotność liczy się bardziej niż cokolwiek, jedyną realną dźwignią jest timing: dzień powszedni poza szczytem lipca i sierpnia, z wczesnym startem, to różnica między zatłoczonym a niemal prywatnym brzegiem. Po szersze sezonowe kompromisy kompletny przewodnik po Lagunie 69 rozkłada obraz miesiąc po miesiącu.

Błędy, które psują ludziom dzień

Krótki katalog tych, których da się uniknąć. Robienie trekkingu zbyt wcześnie po przyjeździe, grzech kardynalny, omówiony wyczerpująco w przewodniku po aklimatyzacji. Zbyt szybki marsz na starcie i odcięcie na podejściu. Zbyt skąpe spakowanie ciepłych warstw i zamarzanie nad jeziorem albo zapomnienie ochrony przeciwsłonecznej i poparzenie się. Zawracanie na bagnistym płaskowyżu z jego małym stawem, mylenie go z celem, gdy prawdziwe jezioro jest o jedno podejście wyżej. Niesienie zbyt mało wody. I picie alkoholu poprzedniego wieczoru, co sabotuje zarówno sen, jak i aklimatyzację.

Druga strona jest zachęcająca: żaden z tych błędów nie wymaga szczególnej umiejętności, by go uniknąć. Wymagają powściągliwości, rozsądnego plecaka i realistycznego szacunku dla wysokości. Podróżni, którzy ogarną te trzy rzeczy, niemal zawsze dochodzą, cieszą się tym i zaliczają to do najlepszych dni swojej podróży po Peru.

Nawodnienie, jedzenie i zarządzanie ciałem na wysokości

Poza tempem to drobne szczegóły fizjologiczne decydują, czy czujesz się przyzwoicie, czy nędznie na szlaku. Nawodnienie to ten najważniejszy. Na wysokości twoje ciało traci wodę szybciej niż zwykle, przez cięższe oddychanie w suchym powietrzu i zwiększone oddawanie moczu w trakcie aklimatyzacji, a odwodnienie zarówno pogarsza objawy wysokościowe, jak i wysysa energię. Noś co najmniej dwa litry i popijaj równomiernie zamiast łykać na postojach; zanim poczujesz pragnienie na 4500 m, już jesteś z tyłu. Niektórzy wędrowcy dodają tabletki elektrolitowe do jednej butelki, co pomaga uzupełnić sole utracone przez wysiłek i utrzymuje cię w piciu.

Jedzenie to druga dźwignia i działa trochę przeciw tobie, bo wysokość tępi apetyt. Możesz nie mieć ochoty jeść, ale twoje ciało mocno spala, więc jedz mimo to: mało a często, faworyzując łatwostrawne węglowodany jak suszone owoce, ciastka, batony energetyczne i kanapka. Ciężkie, tłuste jedzenie źle leży na wysokości, więc zachowaj je na świętujący posiłek z powrotem w Huaraz. Unikaj całkowicie alkoholu poprzedniego wieczoru, bo zaburza sen i aklimatyzację, i uważaj z kofeiną, która lekko odwadnia. Liście koki lub herbata z koki, wszechobecne w górach, to łagodny tradycyjny stymulant, który wielu wędrowców uznaje za naprawdę pomocny dla energii i komfortu na wysokości, a są całkowicie legalne i normalne w Peru.

Wreszcie aktywnie zarządzaj temperaturą. Największy błąd komfortu na szlaku, po tempie, to dopuszczenie do spocenia się na podejściu, a potem wyziębienia na postoju. Zdejmij warstwy, zanim mocno się spocisz na podejściu, i dodaj je z powrotem w chwili, gdy się zatrzymasz. Nad jeziorem, gdzie będziesz siedział nieruchomo w zimnym, odsłoniętym powietrzu, natychmiast załóż ciepłą warstwę. Drobne korekty jak te, robione nieustannie, utrzymują cię w komforcie przez dzikie skoki temperatury jednego dnia nad Laguną 69.

Po trekkingu: regeneracja i co dalej

Z powrotem w Huaraz twoje ciało doceni odpoczynek, wodę i wczesną noc, zwłaszcza jeśli masz w planach więcej wysokich dni. Laguna 69 jest często etapem przejściowym, a nie celem ostatecznym: wielu wędrowców wykorzystuje ją jako rozgrzewkę przed wielodniowym trekkingiem Santa Cruz przez tę samą dolinę albo idzie po niej na Lodowiec Pastoruri na ponad 5000 m czy spokojniejszą Lagunę Parón nad Caraz, omówioną w przewodniku po Lagunie Parón.

Jak jezioro wpasowuje się w szerszy plan Cordillera Blanca, zobacz kompletny przewodnik po Huaraz oraz przewodnik po Jeziorach Llanganuco. By wstawić Huaraz w trasę po całym kraju, dwutygodniowy plan podróży po Peru i hub wycieczek to miejsca, od których warto zacząć.

Najlepsze doświadczenia

Aktywności do rezerwacji z zweryfikowanymi cenami i natychmiastowym potwierdzeniem na GetYourGuide.

Huaraz: Visit to Laguna 69

Huaraz: 3-Hour Trek to Laguna 69 with Optional Lunch