Lodowiec Pastoruri

Lodowiec, do którego można niemal dojechać, póki istnieje

Pastoruri to wypad w Cordillera Blanca dla ludzi, którzy chcą dotrzeć do lodowca bez kilkudniowego zobowiązania lub technicznych umiejętności, których zwykle wymaga większość lodu. Asfaltowo-żwirowa droga wspina się do parkingu na około 5000 m, z którego łagodny dwukilometrowy spacer prowadzi do stóp lodowca na mniej więcej 5250 m. Nie ma pracy z liną, raków, biwakowania — tylko krótki, powolny spacer na nadzwyczajnej wysokości, by stanąć blisko ściany lodu.

Ta łatwość jest też źródłem najuczciwszego ujęcia tej wizyty. Pastoruri umiera. Stracił ponad połowę powierzchni od lat 80., jeziorka roztopowe u jego stóp rosną widocznie z roku na rok, a peruwiańskie władze dawno przestały pozwalać gościom chodzić po lodzie lub się po nim wspinać, jak kiedyś. Regionalna rada turystyki przemianowała ten obszar na część „Ruta del Cambio Climático” — Trasy Zmian Klimatu — co jest niezwykle szczerym marketingiem i dokładnie trafnym. Nie przyjeżdżasz do Pastoruri po dziewicze alpejskie widowisko; przyjeżdżasz, by zobaczyć z pierwszej ręki, jak wygląda cofający się tropikalny lodowiec, i zrobić to, póki wciąż jest lód do zobaczenia.

Dla gości bazujących w Huaraz to popularna całodniowa wycieczka łącząca scenerię wysokich gór z dwoma naprawdę nietypowymi przydrożnymi widokami: starożytnymi skupiskami olbrzymich bromelii i bulgoczącymi źródłami mineralnymi.

Dojazd i jak rozwija się dzień

Pastoruri leży około 70 km na południe od Huaraz w południowym sektorze Parku Narodowego Huascarán, koło wioski Catac. Jazda zajmuje mniej więcej dwie i pół do trzech godzin w każdą stronę, wspinając się stopniowo z Callejón de Huaylas na wysoką trawiastą punę.

Standardowy dzień prowadzony jest jako wycieczka grupowa z Huaraz, wyjeżdżająca około 7 do 8 — później niż odjazdy do Laguna 69, bo sam spacer jest krótki — i wracająca wczesnym wieczorem. Wycieczki obsługują transport, opłatę parkową i przewodnika oraz wbudowują przystanki po drodze w górę.

Całodniowa wycieczka na lodowiec Pastoruri z Huaraz

Trasa do lodowca przechodzi przez dolinę Pumapampa, a większość wycieczek zatrzymuje się przy dwóch atrakcjach. Pierwsza to las Puya raimondii: skupiska największej bromelii świata, czasem zwanej Królową Andów, która może wyrosnąć ponad 10 m i zakwita tylko raz w życiu trwającym 80 do 100 lat, zanim umrze. Skupiska w Pumapampa należą do najbardziej dostępnych gdziekolwiek, a jeśli twoja wizyta zbiegnie się z kwitnącym okazem (zwykle maj–lipiec w dobrych latach), to naprawdę rzadki widok. Drugi przystanek to gazowane źródła mineralne, gdzie naturalnie nasycona gazem woda bulgocze — miejscowi nazywają to „agua gasificada natural” — a mały łyk jest częścią standardowego teatru wycieczki.

Wędrówka na lodowiec Pastoruri z przystankami przy Puya raimondii

Realia wysokości: to najwyższy łatwy wypad z Huaraz

Nie lekceważ Pastoruri, bo spacer jest krótki. Parking leży około 5000 m, a punkt widokowy lodowca sięga mniej więcej 5250 m — wyżej niż Laguna 69 i wyżej, niż większość gości dotrze gdziekolwiek indziej w Peru bez poważnej wspinaczki. Na tej wysokości dostępna jest mniej więcej połowa tlenu z poziomu morza, a nawet łagodny, niemal płaski dwukilometrowy spacer do lodu może zostawić dobrze zaaklimatyzowanych ludzi zdyszanych i powolnych.

To czyni aklimatyzację bezdyskusyjną. Pastoruri nigdy nie powinno być twoim pierwszym czy drugim dniem w regionie. Uczciwa sekwencja to: spędź pierwsze dni, odpoczywając w Huaraz na 3050 m, weź łagodny aklimatyzacyjny wypad, taki jak Jeziora Llanganuco, wznieś się przez Laguna 69 na 4600 m i dopiero potem porwij się na 5250 m Pastoruri. Pójście prosto na Pastoruri z przyjazdu z niskiej wysokości to niezawodny sposób, by poczuć się naprawdę chorym na 5000 m, daleko od pomocy medycznej.

Praktyczne środki łagodzące pomagają, ale nie zastępują aklimatyzacji: Diamox (acetazolamid), dostępny bez recepty w Huaraz, herbatka z koki, dużo wody i celowo wolne tempo na spacerze. Dla tych, którym spacer jest zbyt trudny, czasem dostępne są do wynajęcia konie przy parkingu, by zawiozły cię na większość drogi do punktu widokowego — rozsądna opcja, jeśli wysokość mocno daje w kość, choć nie usuwa podstawowej ekspozycji na ponad 5000 metrów. Wypatruj objawów ostrzegawczych choroby wysokościowej — silny ból głowy, wymioty, dezorientacja lub duszność w spoczynku — i schodź natychmiast, jeśli się pojawią.

Jak naprawdę wygląda wizyta przy lodowcu

Ustaw oczekiwania szczerze. Spacer z parkingu to szeroka, wydeptana ścieżka, która łagodnie wspina się przez skaliste tereny na dużej wysokości do odgrodzonego liną punktu widokowego przy czole lodowca. Zobaczysz ścianę i pokrywę brudnobiałego lodu, często pokreślonego skalnym gruzem, z turkusowym jeziorem roztopowym tworzącym się u jego stóp. W pogodny dzień jest uderzający; w pochmurny może wyglądać ponuro i szaro. Nie możesz wejść na lód — to zakazane od lat, by chronić zarówno lodowiec, jak i gości przed niestabilną, popękaną powierzchnią.

Tym, co zostaje większości ludzi, jest nie pocztówkowa jakość lodu, lecz dowody cofania się wokół niego: naga skała niedawno odsłonięta tam, gdzie kiedyś siedział lód, rosnące jezioro, tablice informacyjne dokumentujące, jak daleko lodowiec się cofnął w pamięci żyjących. Jako doświadczenie to po części sceneria, po części lekcja w terenie, a lekcja w terenie jest bardziej zapadającą w pamięć połową.

Zaplanuj około 45 minut do godziny przy lodowcu, w tym powolny spacer w każdą stronę. Grupy wycieczkowe nie marudzą — zimno i wysokość o to dbają.

Koszty, co zabrać i kiedy jechać

Grupowa całodniowa wycieczka z Huaraz kosztuje zwykle S/40–70 (około 11–19 USD), plus opłata za Park Narodowy Huascarán S/30 (lub kilkudniowy karnet S/150, jeśli łączysz wizyty w parku). Obiad zwykle nie jest wliczony w tańsze wycieczki; weź jedzenie lub kup je w Catac po drodze. Wynajem konia przy parkingu, jeśli go chcesz, to dodatek negocjowany na miejscu — uzgodnij cenę, zanim wsiądziesz.

Spakuj się poważnie na zimno. Na 5000 m może być poniżej zera z tnącym wiatrem nawet w słońcu: ciepła warstwa ocieplająca, wiatroszczelna skorupa, czapka, rękawiczki, okulary przeciwsłoneczne i mocny krem z filtrem są wszystkie niezbędne. Solidne buty wystarczą na ścieżkę. Weź wodę i wysokoenergetyczne przekąski. Pora sucha (maj–wrzesień) oferuje najbardziej niezawodną pogodę i najlepszą szansę zobaczenia Puya raimondii w kwiecie; w porze deszczowej (październik–kwiecień) chmury, śnieg i okazjonalne zamknięcia drogi czynią wyprawę zawodną.

Jedna uwaga o planowaniu: ponieważ Pastoruri to najwyższy wypad, słabo nadaje się do łączenia z inną wyczerpującą aktywnością tego samego dnia. Traktuj je jako osobny dzień, pod koniec dobrze zaaklimatyzowanego pobytu w Cordillera Blanca.

Gdzie Pastoruri pasuje w planie Huaraz

Pastoruri najlepiej wstawić późno, gdy twoje ciało przystosuje się do wysokości przez kilka dni w Huaraz i okolicy. Typowy dobrze rozplanowany tydzień mógłby wyglądać tak: przyjazd i odpoczynek, łagodny dzień Jezior Llanganuco, trudna wędrówka Laguna 69, dzień odpoczynku lub kultury przy Chavín de Huántar i Pastoruri ku końcowi, gdy jesteś najlepiej zaaklimatyzowany. To uporządkowanie zostawia najwyższy, najbardziej ryzykowny wypad na koniec.

Po więcej o trasach i terminach w regionie zobacz centrum przewodników i stronę tras oraz przejrzyj wycieczki jednodniowe do zarezerwowania na stronie wycieczek.

---

Najczęściej zadawane pytania o lodowiec Pastoruri

Jak wysoko jest lodowiec Pastoruri i czy wysokość jest niebezpieczna?

Parking leży około 5000 m, a punkt widokowy lodowca sięga mniej więcej 5250 m — wyżej niż Laguna 69. Na tej wysokości jest około połowy tlenu poziomu morza, więc krótki spacer jest naprawdę męczący, a choroba wysokościowa to realne ryzyko. Odwiedź dopiero po kilku dniach aklimatyzacji w okolicy Huaraz.

Czy można chodzić po lodowcu Pastoruri?

Nie. Chodzenie lub wspinaczka po lodzie są zakazane od lat, zarówno by chronić cofający się lodowiec, jak i dlatego, że powierzchnia jest niestabilna. Idziesz do odgrodzonego liną punktu widokowego przy czole lodowca, gdzie możesz zobaczyć ścianę lodu i jezioro roztopowe tworzące się u jego stóp.

Jak trudny jest spacer do lodowca?

Sam spacer jest krótki — około dwa kilometry w każdą stronę po łagodnej, wydeptanej ścieżce. Trudność bierze się w całości z wysokości, nie z terenu. Dobrze zaaklimatyzowani goście uznają go za wolny, ale do ogarnięcia; konie można wynająć przy parkingu, jeśli rzadkie powietrze to za dużo.

Czym jest Puya raimondii i czy zobaczę ją kwitnącą?

Puya raimondii, Królowa Andów, to największa bromelia świata, rosnąca ponad 10 m i kwitnąca tylko raz na 80–100 lat, zanim umrze. Skupiska rosną wzdłuż trasy do Pastoruri. Zobaczenie jednej w kwiecie jest rzadkie i sezonowe (najlepsze szanse maj–lipiec w dobrym roku), ale olbrzymie rośliny są imponujące nawet gdy nie kwitną.

Ile kosztuje wycieczka do Pastoruri?

Grupowa całodniowa wycieczka z Huaraz kosztuje mniej więcej S/40–70 (około 11–19 USD), plus opłata za Park Narodowy Huascarán S/30. Obiad jest zwykle osobny w tańszych wycieczkach, a wynajem konia przy lodowcu to dodatek płacony na miejscu.

Czy Pastoruri warto odwiedzić, biorąc pod uwagę, jak bardzo stopniał?

To zależy, czego chcesz. Jako dziewicza alpejska sceneria został umniejszony — to mniejszy, brudniejszy lodowiec niż dekady temu. Ale jako dostępna szansa, by dotrzeć na 5000 m i z pierwszej ręki zobaczyć cofanie się tropikalnego lodowca, pozostaje wartościowym i niezwykle szczerym wypadem. Wielu gości uznaje historię zmian klimatu za najbardziej zapadającą w pamięć część.